Uitstoot is geen stoffig onderwerp

We zijn de brand in Moerdijk al bijna weer vergeten, bijzonder was de buiteling van de diverse mensen (deskundigen?) die melden dat er geen gevaarlijke stoffen vrij kwamen. Bij elke ongecontroleerde verbranding komen gevaarlijke stoffen vrij, met uitzondering van bijv. waterstof. Echter in 99 % van de gevallen dus wel gevaarlijke stoffen.

Echter waar het hier dan om draait in welke concentratie. We kennen allemaal de NER-richtlijn en voor de interne situaties de grenswaarde die we als bedrijf voor de door ons gehanteerde stoffen moeten opstellen. De grenswaardentabel (SDU – uitgave) is daarbij uiteraard een hele hulp. Probleem waarbij ik in de praktijk tegen aanloop is de relativiteit van de genoemde waarden.

We komen tegen de vaak niet uit te leggen situatie dat de buitenlucht zwaarder, en ver boven de grenswaarde uit, vervuild is als het niveau waaraan men dient te voldoen. Denk maar eens aan de kwarts (silica) norm. Bij een beetje wind zit op veel plaatsen al ruimhartig boven de norm uit. Vaak komt dit gewoon van nature voor.
Echter als de betreffende branch niet opgelet heeft bij vaststelling van de norm, zitten ze met de gebakken peren, de inkt is opgedroogd en men dient te voldoen middels dure afzuig- en luchtfiltratie installaties aan sommige normen waarbij de redelijkheid echt een thema is. We dienen ons dan ook oprecht af te vragen of we hier en daar niet doorschieten in ons eisen pakket en regelgeving.

En dan natuurlijk de uitzonderingen, hier zie ik echt de meest vreemde constructie optreden. Het kan in Nederland zo zijn dat de fabrikanten van een gelijkwaardig product met een gelijkwaardige productie installatie aan verschillende normen gebonden worden. Het resultaat is directe concurrentievervalsing vanwege een wezenlijk hogere investering voor het ene bedrijf met de hoger opgelegde norm. We zullen dit in de toekomst vermoedelijk meer zien gebeuren daar er steeds meer factoren een rol gaan spelen. Vreemd is dat een bedrijf om economische redenen (het heeft gloedvol betoogd dat het zwaar schade lijdt door de investering) een hogere emissie eis opgelegd krijgt terwijl de conculega die niet zo zwaar protesteert de hogere, dus duurdere norm opgelegd krijgt. Het is niet uit te leggen.

Als laatste kwam ik een andere variant op dit thema tegen. De stofemissies van verkeerstunnels. Wat is het probleem, als een auto over een weg rijdt veroorzaakt hij stof (bandenslijtage – wegslijtage – uitlaatgassen uitstoot etc.) Een geaccepteerd gebeuren in de samenleving, natuurlijk wordt gewerkt aan vermindering, maar het is een basisgegeven. Als dezelfde auto door een tunnel rijdt, kan de stof niet weg en wordt min of meer verzameld over de lengte van de tunnel. Het resultaat is dat de emissie aan het eind van de tunnel door die concentratie in één keer te hoog is. Er dient dus een stofafvanginstallatie geplaatst te worden. Kunt u het nog volgen? In mijn optiek zou ik de luchtuitstoot over de lengte van de tunnel terugblazen en zie daar, een vervuiling die gelijk aan elk ander stukje snelweg is. Zo werd mij duidelijk gemaakt, ik zie het te simpel….. Echt, ik vraag mij oprecht af of we hier en daar niet doorslaan en elkaar op kosten jagen die we uiteindelijk met z’n allen weer moeten opbrengen. Als luchttechneut en afgasreinigingsspecialist kan ik mijn hart ophalen en vind ik het prachtig, als inwoner van dit land vraag ik me oprecht af of we niet effectiever met de beschikbare middelen kunnen omgaan.

Ing. Cyp Wagenaar

Dhr. Wagenaar is technologisch specialist bij Mesys BV, van oorsprong is hij machinist grote vaart, daarna ruim 10 jaar in de bulkverwerkende industrie (keramiek, tabak en levensmiddelen) gewerkt. Hij geeft landelijk ontstoffingstechniekcursussen, zit in diverse landelijke cie’s betreffende emissie regelgeving, bestuurslid Vereniging Leveranciers Milieutechnologie.